ERIK*CHARLES
posted on 20 Dec 2011 00:32 by iamcrowy
X-MEN FIRSTCLASS SHORT FICTION : Erik/Charles :“Someone like you”.
Rate: General
*warning : Bromantic(?) Drama <Y>
ควรเปิดเพลงนี้ประกอบ
E r i k ’ s p a r t
คืนที่ความหนาวเหน็บก่อตัวเป็นเกล็ดสีขาว...
ความมืดนอกหน้าต่างขับปุยขาวให้เด่นชัด
ฟืนไฟในเปลวร้อนดีดตัวดังลั่น
ไม่มีเสียงอื่นใดท่ามกลางความเงียบนั้น... มีเพียงเงาชายหนุ่มทาบทามบนโซฟาสีเทาหม่น
‘Old friend, Why are you so shy?
Ain’t like you to hold back, Or hide from the light…’
ท่อนเพลงท่อนหนึ่งดังก้องในหูไม่จางหาย
ราวกับ... เสียงๆหนึ่งที่เคยกังวาน ดั่งเสียงนั้นยังคอยกล่าวย้ำอยู่ทุกค่ำคืน
‘ใจเย็นไว้ อีริค...’
‘ความสงบอยู่ระหว่างความโกรธแค้นและความเจ็บปวด...’
‘ไม่ต้องห่วง... ฉันจะอยู่กับนาย…’
พลัน ความเสียดแน่นกล้ำกลายจากกลางอก
อดีตพาหลั่งไหล
‘ฉันรู้ว่านายทำได้ เพื่อนรัก...’
หยาดน้ำใสหยดลงบนพื้นพรม
‘นึกถึงความทรงจำส่วนที่ดีของนาย...’
“ทำไม...”
‘ขอบคุณอีริค’
“ความทรงจำที่ดีของฉัน...”
‘...ตลอดไป’
“ถึงมีแต่นายกัน...”
แผ่นหลังกว้างสั่นเทิ้ม ไหล่ที่เคยห่อหุ้มด้วยผ้าคลุมพลิ้วไหวไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่คิด
ความรวดร้าวเกรงกลัวต่อความเดียวดายซ่อนอยู่ภายใต้หมวกเหล็ก
...เขาไม่เคยแข็งแกร่งได้เลยเมื่อไม่มีดวงตาสีฟ้าค้ำจุนอยู่เบื้องหลัง...
มือชายหนุ่มกำเกร็งจนซีดขาว....
บางทีแล้วที่ก้นบึ้งจิตใจของเขา อาจต้องการเพียงได้โอบกอดร่างเล็กแน่นๆอีกครั้ง
“ถ้าเพียงแค่....” เสียงที่ดุดันแข็งกระด้างอย่างที่ใครเคยฟังกลับสะท้านสั่น
เปลวไฟสีส้มเหลืองไหวรับ
“...นายขอร้องไม่ให้ฉันไป...”
ฉันจะไม่มีวันปล่อยมือนายอีก...
‘I hate to turn up out of the blue uninvited. But I couldn’t stay away, I couldn’t fight it….’
C h a r l e s ’ p a r t
ห้องสีขาว...
จุดสีดำจุดเล็กขยายกว้าง... ก่อตัวเป็นรูปร่างที่ใฝ่หา...
“อีริค....” เสียงเรียกแผ่วเบาดังสะท้อน
นัยน์ตาสีเทาทอดมาไม่มีตัวตนของเขาหลงเหลือ....
“อีริค....” ดวงหน้าเรียบนิ่งปราศจากหมวกเหล็กบดบัง ทว่าเขาไม่อาจก้าวล้ำจิตใจบุรุษตรงหน้า
...เราไม่มีทางเป็นเหมือนเดิมแล้วหรือ...?
เสียงในใจกึกก้อง
เพียงแค่คะนึงถึงความจริง หัวใจก็พลันบีบรัด... ในท้องหวิววูบราวตกจากที่สูง
ขาที่เคยย่ำยืนค่อยๆไร้ความรู้สึก...
ภาพวันวานที่แยกจากเด่นชัดในห้วงความคิด, แต่...
...บางอย่างลึกๆยังคงเฝ้าตะโกนบอกคำลวงให้ฝืนกั้นในความเป็นไป...
ดวงตาสีฟ้าคลอหน่วย ริมฝีปากสีสดไหวริกฉีกยิ้มอย่างที่เคยทำให้เห็น
“อีริค....” ลำคอเปล่งเสียงเรียกอยู่เช่นนั้น
“ได้โปรด...”
เขาจะขอร้อง...ทั้งๆที่รู้ว่าเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว....
สองมือยังคงเอื้อมไขว่คว้าบุคคลเบื้องหน้าสุดกำลัง...
สองข้างแก้มใสเปียกอาบ...
สองขามิอาจยืนยั้งคงตัวไว้ ล้มลุกคลุกคลานเกลือกกลิ้งเหมือนวันที่ทรุดลงบนพื้นทราย...
สองขอบตาพรั่งพรูความเว้าวอนส่งไปยังเพื่อนเก่าคนสำคัญ...
...ขอเพียงแค่ได้... ขอเพียงได้...ยืนอยู่เคียงข้างยามที่นายไร้กำลัง....
“...กลับมา...ได้มั๊ย...”
สิ้นเสียงแผ่วมีเพียงสายลมเอื่อยแล่นผ่าน
เงาร่างในห้วงนิทราจางหาย
หากแต่ความรู้สึกที่เกาะกุมหัวใจไม่เคยสลายไปด้วย...
ร่องรอยหยาดน้ำบนขมับกลับมาชื้นแฉะอีกหน
ในอกว่างเปล่าราวกับไม่มีสิ่งใดอยู่ในนั้น
ชายผู้ถูกเรียกเป็นโปรเฟซเซอร์เฝ้าพึมพำกับตัวเองซ้ำๆ...
“..มัน...ไม่มีวันอีกแล้ว... ไม่มีแล้ว...”
ไม่มีวันที่เขาได้เข้าถึงชายผู้สวมหมวกเหล็กอีกแล้ว...
...ร่างใต้ผ้าห่มสั่นสะท้านอย่างเงียบงัน
‘…Sometimes it lasts in love, But sometimes it hurts instead.’
Fin.
---------------------------------------------
งืดดดดดดดดดดดด
ฟิคนี้แต่งขึ้นเพราะเจอเพลงบิวท์ค่ะ/พรากใส่เพลง
นั่งอ่านคำแปลเพลงSomeone like you แล้วแบบว่าโฮกกกกกกกก นี่มันอีริคชาร์ลลลลลลลส์
อ่านแล้วบิวท์ตัวเองให้นึกถึงทั้งคู่แล้วถึงกับร้องไห้ในห้องเรียน(?)
เพลงนี้ความหมายจิ๊ดจริงๆ มันเศร้ามาก ฮรือว์
เนื้อหาฟิคนี้ก็ไม่มีอะไรมากค่ะ(ไม่มากจริงๆ...)
เป็นฟิคที่อยากจะถ่ายทอดอารมณ์สั้นๆที่แบบว่าต้องแยกจากกันทั้งๆที่อยากจะอยู่ด้วยกันมากแท้ๆ!!!
ต่างฝ่ายต่างก็โหยหาคิดถึง/อุกรี๊XD
เป็นการแต่งฟิคครั้งที่สองในชีวิตค่ะ//สารภาพ
และเป็นการแต่งฟิคดราม่าครั้งแรกค่ะ//พรากกกกกส์ๆๆๆๆๆๆ
โดยส่วนตัวชอบพาร์ทอีริคมากกว่าค่ะ ตอนแต่งมันลื้นลื่น ฮรี่ๆๆๆๆ
ยังไงก็ขอบคุณที่เข้ามาอ่านฟิคสนองนิ๊ดนี้นะคะXDDDDD 5555
และ....
*พื้นที่นี้ถูกจับจองไว้สาดกิ๊ฟในอนาคต*
ซักวันกุจะสาด(?)